Afbeelding: De Trans Azie Express Ankara > Tabriz

Na twee dagen trein rijden en ondertussen stijgen naar steeds hogere hoogtes, kwamen we aan bij het meer tussen Tatvan en Van. Daar pakten we de ferryboot om over te stappen op een Iraanse trein.

Vijf paspoortcontroles (eentje middernacht – eentje drie uur ’s nachts en eentje om vijf uur ’s morgens) later konden we dan eindelijk Iran binnenrijden. Tussen de bewapende bergpassen tussen Syrie, Azerbaijan, Iran en Turkije vind je de meest indrukwekkende eenzame verlatenheid. Ruige wijdse sneeuwlandschappen waar je helemaal stil van wordt.

En dan rijden we Tabriz binnen, de draaischijf tussen Turkije en de rest van Iran. Hier vind je een van de meest indrukwekkende overdekte bazaars, omringd met tientallen straten van nog meer winkeltjes. Het handelen zit hier in bloed en nieren.

Na de ingewikkelde wissel van Turkse Lira naar miljoenen Rials (of waren het nu Tomans? – niemand weet het echt zeker) dan mijn hotelletje kunnen afdingen naar 7 dollar voor 2 nachten. De couchsurfing site blijf echter voorlopig geblokkeerd. En hoewel ik nu een omweg vond om toch te kunnen bloggen en facebooken, blijft Amerikaans spionnagemateriaal hier de allergrootste vijand. (Misschien ook wel terecht.)

Nu ontsnap ik deze nachten van -15 en vlucht meer naar het centrum van het land. Isfahaan – mogelijk de parel van het land – lonkt met zijn hogere temperaturen en prachtige architectuur. Daar maak ik meer kans om van mijn diepe hoest en koorts af te raken, denk ik.

Voor nu vele groeten uit Tabriz!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s