Pak ze bij hun knobbels…

Het is heet weer vandaag. Heb zin om mijn zwembroek aan te trekken en in de zon te gaan liggen. Mijn buurmeisje trok net haar bikini aan en ligt ook lekker in te zon op haar balkon te blaken. Ik geniet. Zij geniet. We zinderen van onze vrijheden halfnaakt  zonnestralen in te nemen. Het maakt me blij en zelfs een beetje opgewonden. Ik hou van het leven.

Wat mogen we toch dankbaar zijn. De vrijheden die we hebben, mogen uitspelen. Daarnet kuste ik nog een jongen op straat, terwijl een donker-in-net-geen-boerka-geklede dame langskwam. Zij glimlachte. Wij glimlachten. Er ging een wederzijds gevoel door ons heen dat het heerlijk is te mogen zijn wie je bent.

En toen keek ze weg. Haar hoofd zakte naar beneden en keek de andere kant. Ze nam haar kind nu iets steviger bij de hand en stapte daadkrachtiger richting school. Het leek of ik iets niet begrepen had, alsof haar blik me duidelijk vroeg verder te durven denken.

Gedachten van “eigen vrijheid gaat zo ver tot je de vrijheid van een ander beperkt”  en “godsdienstvrijheid” of  “de sexuele revolutie forceren”. “De westerse mode als ideaal gaan opleggen”.  Zo vrij zijn wij. Zo sterk is de basis van onze samenleving.

En ik kan het wel hebben hoor, een mooie jonge dame die paraderend in de lange draperieen, onder geheimzinnig zwart, de heupen wiegt, en terwijl ik veel meer let op haar vloeiende beweging en haar kleurrijke energie die rond haar fladdert, blijf ik niet hangen op de borsten. Ik kan het wel hebben als je je ogen zachtjes laat glijden en plots de kleurrijke chakra’s ziet stralen van onder dat donkere gewaad. Zelfs ik kan het vrouwelijke goddelijke wezen wel smaken in al haar grotere facetten. Ik kan er smaakvol van genieten dat het verbindingsspel zo toch lichtjes anders wordt gespeeld.

En terwijl ik denk aan dat lekkere kontje van die jongen die naast me loopt, kijkt hij me kordaat aan en zegt: “Onze regering was helemaal niet vrijheidsbevorderend ten op zichte van die imams! En die imams ook helemaal niet ten opzichte van deze dames…”  Ik grinnik en mijn gedachten laten zijn lichaam even los en ik zeil op zijn golven mee. Hij heeft gelijk. Geen van beiden heeft deze dame bevrijd. Meer nog, dat geile spel van machtsgelding heeft ervoor gezorgd dat deze vrouw, naast de eerste kooi van een verplichte boerka, ook nog eens het verbod op uitdrukking van kleding of godsienst had gekregen.  Twee kooien. Het ging dus helemaal niet om haar vrijheid. Het ging helemaal niet om westerse idealen. Het ging om welk mannetje haar kon en zou bepalen. Welke hertengewei het hardste kon steken. Welke goerilla won.

Trouwens, de zin op zich “Een boerkaverbod om de vrijheid te bevorderen” slaat toch al alles? En ja – ik weet het allemaal wel – hoe imams vertellen over hoe ziek en immoreel het is dat ik met deze kerel hand in hand over straat loop en hoe vrijheidsberovend europese leidertjes het vinden dat mensen hun geloof uitdrukken met  donkerzwarte kleding. Maar ik weet ook hoe heerlijk het is ’s morgens op te staan en werkelijk mogen aan trekken wie en wat je wil. “Expressiviteit moet een menselijke vrijheid zijn”, zeggen ze beiden dan. En beiden verbieden ze eenzijdig de houding en keuzes van een ander.

En ik hoor ze allebei. Ik hoor hun boodschappen. Hun beweegredenen. Maar meer nog, ik begrijp die dame. Hoe die met haar kinderen aan de hand ervoor koos naar deze Islamitische school te komen en tegelijk te wonen in dat land dat ooit de vrijheid van persoonlijke expressie en persoonlijke religie respecteerde.

Fascinerend hoe machtsnemende alpha-mannetjes vechten over de controle over deze vrouwtjes, dacht ik, terwijl twee groene eenden spartelend het hof aan die bruine wilden maken, waardoor ze half verdrinkend en stuurloos in het water belandden. Wat heerlijk en tegelijk verschrikkelijk moet het zijn, dat er zo om je wordt gevochten. Niet de macht, maar de kracht van vrouwelijkheid is onnoemelijk sterk.

Maar we maken het toch allemaal te moeilijk, roep ik plots uit!  Wat is de wortel van dit probleem? Wat is het doel van allebei? En als ze zo werkelijk het hof willen maken aan de gracieuze vrouwelijkheid, dan zou je haar rechten herstellen en haar  uiteindelijk de werkelijke vrijheid schenken zodat ze zelf zou mogen bepalen hoe ze zwemt.  Als die mannetjes eens iets meer naar hun bewustzijn luisteren in plaats van naar hun ***

Verbied gewoon verplichte kleding. Verbied dat iemand van een ander mag bepalen wat hij of zij moet dragen. Ongeslachtelijk. Niet-religieus. Voor iedereen. Zet straffen op die mannetjes die kledingsvoorschriften uitdragen vanuit om het even welk politiek, commercieel of religieus oogpunt. Neem die mannetjes bij hun knobbels en laat het vrouwtje haar eigen weg bepalen. Toch?

En zeggen dat het allemaal zo simpel niet is verwijst je naar de geschiedenis. Denk aan de verplichte jodenster of de roze driehoek. Denk aan de verplichte uniformen waaruit menig mens zich moest bevrijden sinds de jaren zestig. Weet je – als we werkelijk voor vrijheid staan in deze culturen, als we werkelijk geloven in een democratie waar vrijheid van expressie en religie een grondvest blijft, waarom-oh-waarom zagen we zelf die grond onder onze voeten weg?

Komen onze door-grenzen-beperkte-wereldvisies dan zo in gevaar onder invloed van andere levenswijzes? En als het gaat om je cultuur, je eigenheid en je identiteit te beschermen, is het dan niet wijzer de wijsheid en geest werkelijk uit te dragen? En als we in eigen boezem kijken, waarom verbied ik mezelf dan per definitie ooit een boerka te mogen dragen, het op die manier zelfs hypen voor martelaars? En waarom ontnam ik een vrije keuze omdat ik zogezegd beter weet dan die ander die zogenaamd beter weet wat werkelijke vrijheid is? 

Anyway. Die smakelijke jongen met zijn blauwe ogen zit nu naast me en heeft zijn linkerhand op mijn dijen. De buurvrouw met de boerka wandelt in de verte weg van school in de richting van het hoeren-straatje. Raam na raam na raam enkel met string-bedekte-buitenlandse-vrouwenlijfjes, velen uit derdewereldlanden op zoek naar een betere plek, een bewustere vrijere samenleving. De boerka verboden. De prosititutie toegelaten. Wiegend golven ze de heupen als zwemmende eendjes…

Maar misschien werd ook dat, door mannetjes gekozen. 

Ik kijk de jongen van zonet lief in de ogen en vraag: en wie gaan wij nu eens bepalen?
Hij glimlacht… en ons spel begint. Verzoening gegarandeerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s