Sense de Direction, het Tweestromenland van Belgie

Het was  ergens in de berenkuil. Ik had een Duits-Nederlands meisje als actrice. Iris. Ilse, zoals ik haar noemde. Ze haatte die naam. Kwam ergens uit haar verleden.  Wou ze afschermen. Maar ik sprak het gewoon. Alsof het vanzelf kwam. Iets zette me aan.

Ze ging een zwerfster spelen. Een moeder. Die haar kind verloor.  Karim Le Genereux.
Ze zou op de trappen zitten van de Brusselse beurs. Drinkend. Rokend. Camel sigaretten.
Zich herinnerend aan oude tijden onder de faroa . Als slaven-rijen gegeseld voor het werken.
En voor haar zouden wagen-rijen puffend aanschuiven naar hun kantoren.

Ze zou het opentrekken, boven de wolken gaan kijken. En haar zoon – die stierf – opnieuw laten leven.
Ze zou hem zien als ster. Licht schijnend door haar donkere gangen.  Ze zou hem in de toekomst zien,
daar waar de de mannen hun aktentasjes achterwege lieten, en hun auto’s – op weg naar het Einde – lieten staan,
en ze zouden bij haar zou komen zitten. Op de trappen van deze Westerse Tempel. De beurs.

Het publiek zou kijken. Aan de andere kant van de taalgrens. In het hart van Nederland.
Naar een stuk dat een licht schijnt en roept naar de Romanen. Dat ze hier moet je zijn.
Hier moeten komen. En dat hun vooruitzicht, hun kijk, hun blik een gateway zou creeeren.

Van een licht dat scheen uit Egypte. Van een pijn dat kwam uit Iran.
Dwars door de Romaanse contreien, langs de Duitse, Belgische en Nederlandse weg.
Het zou een licht zijn van gelijkheid. Niet van hierarchisch denken. Het zou een licht zijn van co-creatie.
Niet van leiden/lijden.

Zij was een maker. Met een blik op een oneindig.

Egalite. Fraternite. Liberte. Geschenen in Je Maintiendrai.
Samen stroomt het als een eenheid. En de eenheid is de kracht.

Sense de direction. Voel het door je cellen stromen.

{lees en geniet} – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

SENSE DE DIRECTION
D R A M A T I S    P E R S O N A E

Bersi  > moeder van Karim, Brusselse vrouw
Theatermaker > theatermaker die de ontmoeting verhaalt, zelfde actrice als Bersi

SETTING
«drukke Anspachlaan in Brussel. op de trappen van de beurs. een uur voor zonsondergang. Bersi zit op een trede, met naast haar de theatermaker»

== Bersi ==
´t As une cigarette? ´t As une cigarette?
Madame, s´il-te-plait. ´t As une cigarette?

(zoekt en rommelt in haar tas)
Ah non pas comme ca!  Merde. Je veux bien une cigarette… mais je ne… oh… alors!
justement une cigarette…  pour le moment. Et euh… je veux bien l’allumer. Et peut etre…

“Comment-allez vous monsieur? ” Bien? Hoe gaat het met je? U spreekt waarschijnlijk Nederlands? Spreek ik ook. ‘Waar ik vandaan kom, daar begrijpen we allen.’
Ik spreek 5 talen, meneer. Ik heb gestudeerd. Ik heb jarenlang gestudeerd. Later ging ik werken voor de Verenigde Naties, monsieur.
Ik was assistent-ambassadrice voor het consulaat van Iran. Hier. In Brussel, meneer.

Tu fumes? Allez-prend.

Je l`ai perdu…. luistert u? Ik raakte hem kwijt. Mijn zoon.

8 jaar. Hij was ziek. De goede god Le Bon Dieu is komen hem halen om hem een betere plek te geven.
Als de stilte om me heen kruipt en de avond hangt op het punt te vàllen, dan hoor ik hem.
Dan zie ik hem. Hij is daar altijd.  meneer. Tu crois? Ben niet gek hoor. Ik weet dat hij er is.

(lange stilte)

(verwijzend naar de beurs-trappen)
Alors. Hier meneer. Hier is de plaats waar de zielen samen komen. Altijd muziek. Altijd mensen hier.
Altijd wel iemand met een beetje liefde. Iemand met vuur. Voor het hart. Feu pour la coeur!

Dat is belangrijk hoor. Meneer. Tu comprends? Et parfois – soms – soms wordt er gedanst!
Mais attention! Veel clochards hier hoor. En dieven ook. Du whiskey?

– Karim! dat was zijn naam. ik heb wel een foto.

(zoekt naar foto in portefeuille)

Hij was toen 7 jaar en speelde voetbal – ik heb hier een foto die…. euh… moment… hij speelde toen zo
goed. hij speelde spits… et ce jour-la – die dag van de foto – maakte hij 5 goals… il  etait si fiere.
Hij was een goede kerel. tu le vois?  Mijn Karim. Encore. Nog altijd is hij mijn bebe. Hij is zo genereus voor mij!

Karim le Genereux
je te dis!

== Theatermaker ==
 (staat recht / loopt rond)
Verdomme. Dat lukt nooit he. Kan ik dat Frans wel houden? Misschien kan die tekst wel gewoon sferisch zijn. De klanken en kleuren van dat moment.
Trillend in die atmosfeer die we even deelden. Karim le Genereux.  Ze vroeg mij toen – jaren terug – over hem te schrijven. Hem opnieuw te laten leven. Te laten leven.

Denk ik. Ik denk dat zij me dat vroeg. Denk ik.

(dramaturge neemt script en leest eruit)

De theatermaker neemt nu het script in haar handen en leest luidop de regieaanwijzingen / tussen haakjes, ook deze, en zegt:

Op dit moment zit de vrouw op de trappen van de Brusselse beurs voor zich uit te staren. Daar.
Daarnaast zit ik. Twee jaar terug.

Deze plek had zij hier zelf gekozen. En als ik het zo bekijk, is het meer dan symbolisch.
Hier hadden na duizenden jaren strijd Franken en Germanen een akkoord gesloten. d’Accord? Op deze plaats werden alle tegenstellingen opgelost.
En ook hier kende zij haar scheidingslijn tussen haar verleden en haar toekomst. De grens tussen zijn of niet zijn. Zelfs de scheiding tussen dag en nacht.
Hier op deze trappen zat zij. De doden met levenden verzoenend.

“La communication des morts parle par le feu au delà du langage des vivants. .”
De doden praten in vuur. Niet in woorden

Dat zal je hulp zijn onderweg. Onderweg naar jou(w)…?

Dat zei ze toen. Karims moeder.

== Bersi ==
Je veux te… wil je iets vertellen. Tu vois? En daar. Zie je? Iedereen. Al die wagens. Bruxelles,  c´est une bete! Een monster, madame.
Het is bijten of gebeten worden. Maar hier – hier warmt iedereen mijn hart meneer. Tout le monde. Ik bedoel – het hart klopt niet zonder twee stromen.
Er moeten altijd twee stromen zijn.

== Theatermaker ==
Ze haalt haar pakje sigaretten tevoorschijn. Vuurt het op. De kameel die erop getekend staat, herinnert ons aan tijden uit grote rijken.
Op de boulevard neemt de file wagens de vorm aan van rijen slaven op weg naar hun einde. Bouwend aan tempels voor goden van deze tijd.

Haar keuze ligt ook hier.
Maar kiezen doet ze niet.

De stromen weten het beter zegt ze.
Er moeten altijd twee stromen zijn.
Het hart klopt door de twee stromen.

 (lange stilte. de theatermaker gaat rechtstaan. rommelt met de techniek.)

Euh…  Verder staat nog iets in de tekst over een baby die geboren wil worden.
En die vraagt of je mee gaat…?

Maar nog steeds wordt er gewacht.
Daar op deze trappen.
De stroom weet het beter. zegt ze.

(theatermaker staart publiek aan)
(theatermaker realiseert zich wat ze bedoelt)
(en zegt dan met aha-erlebnis)

Wat ze toen niet wist, is dat ze toen al door dit stuk beschreven werd.
Dat dat wat jullie zien, nu door haar heen vloeit.
Nu. Drie jaar terug.
Ook u…

(heel lange stilte – theatermaker gooit tekst neer en gaat met grote lichaamsbeweging de scene beschrijven )

Vlak voor ons op de weg gooien de kamelen hun teugels los. Portieren gaan open en rijen slaven ontdoen hun armen van dure jasjes,
Ze ploffen hun aktetassen op de grond en gaan net als wij twee hier ook op de trappen zitten.

Camelsigaretten en alcohol helen er de laatste veldslagen tussen de volkeren der Aarde.
over alle tijden heen wordt er gezwegen en geademd in alle talen.

Een djembe gaat van start in een ritme van een eeuwig kloppend hart.

we stappen uit de tijd. de grijze leeuwen links en
rechts lichten hun kop de hoogte in. richten zich naar
de zon en halen de hele stad omhoog.

ze kijkt me aan en zegt:

oui. de la silence.
het is stil…

volgens mij wordt hij geboren.

( X )

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s