I and Eye

De workshops en het schrijven is hier volop gestart. Eye and I zal het stuk heten. We voeren het op heel binnenkort. Een stuk over het innerlijke oog, het innerlijke zien. Een stuk over het overstijgen van ego’s. Een stuk over het zoeken naar de laatste oplossingen.

Het is heerlijk werken met de Aurovillians hier. Ieder moment is weer een nieuwe ontdekking. Tijd stroomt hier als aders van een levend wezen. En het licht dat hier samen geschenen wordt lijkt verder te gaan dan geprogrammeerde muren. Ik herinner me Katarina, en ons gesprek over de bron. Ik herinner onze poging-tot-collectief-wonen in Sint-Amandsberg waarin we een droom hadden over een stad van licht. Een stad waar in het midden zonlicht gebundeld werd en verspreid over de hele plek. Licht voor elke mens.

Ik herinner me spiegels. De zon reflecterend. Die een nieuwe pyramide zouden laten uitschijnen als het hart van de stad. Ik herinner me ‘contact’ en het spreken in gedachtes. Ik herinner me alles. En alles klopt.

Het mooiste van deze stad is, dat wanneer je er in rond loopt, alles om je heen vibreert als dromen. Het voelt als een bereiken. Het voelt als een nieuwe dimensie.

Herinner je nog ‘Contact’, de film met Jodie Foster? Een capsule die je vooruitschiet in de tijd. Een capsule dat je in contact brengt met voorouders en visies? Een capsule dat je brengt in totaal andere werelden?

Misschien is het toeval. Misschien is het mijn onmetelijke fantasie, maar toen ik nog maar pas binnenkwam in deze plek besefte ik wat te vinden. Ik zag de Matrimandir, de tempel van de moeder, en besefte: dit is wat het is. Dit is waar de film over sprak. Dit is waar de kunstenaar zijn idee van haalde.

Kijk maar hoe de Matrimandir eruit zag, op het tijdstip van het maken van de film:

Intussen is deze plaats van focus af. En in 2008 – exact het tijdstip van het uittekenen van de lens-met-spiegels plannen in Sint-Amandsberg, werd de laatste steen hier gelegd. Het is de ziel van Auroville.

De Moeder – de visionaire die de tempel zag en maakte – zei: “Hoe sneller de tempel af is, hoe beter voor de mensheid.”

In ieder geval, we zijn hier. We maken hier. We leven hier.
En elke stap hier gezet, lijkt me mijn verleden te ontplooien.

Elke tegenstelling heeft zijn origine. Elk ding zijn contradictie.
En misschien net daarom dat de tijd me hier bracht.

De tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s