Verborgen tempels en onthullende rituelen

Vandaag zouden we naar de fameuze Ellora grotten bezoeken. Verborgen tempels, uit rotsen gehouwen,  in het midden van de toenmalige jungle. Vandaag spreekt het bouwwerk niet alleen van ongekende pracht en kunst, maar vooral de energie die er hangt, doet je vibreren tot in de hoogste regionen.

Ik zou met Dr. Barhanpurkar gaan, het hoofd van de toneelschool. Hij zou me in zijn witte wagen (met chauffeur) meenemen en me tonen hoe deze Hindu- tempels een waarheid bevatten waaraan niet te ontsnappen viel. Tempel 16 zei hij. Daar moet je heen. En minstens een uur blijven. Je zal wel zien.

Die ochtend namen we samen eerst ontbijt bij zijn zus.  Pikante gepofte rijst met zoetigheden erdoor. Het jaarlijkse Divali-ritueel waarbij zuslief haar broer zegent met kaars, een rode tika op het voorhoofd, coca-bladeren en de familiering, onderging ik ook. Ik zou nu onder de beschermenergie van haar staan. Zij als godin – zo worden vrouwen hier gezien – zou een energetische beschermlaag leggen.

Haar zoon – Bunty – die door zijn oom half gedwongen werd mij rond te leiden in de tempels,  glimlachte nerveus toen we binnenkwamen. “Wat vervelend dacht hij”, vertelde hij me later, “wat vervelend dat onze goede Indische cultuur ons zo verplicht zo vriendelijk met gasten te moeten zijn.” Hij had in het oorspronkelijk idee amper zin. Ik zou waarschijnlijk net zo reageren, mocht mijn oom-lief mij opdragende hele dag met een buitenlander foto’s te moeten gaan nemen van Manneke pis. Of niet? Ik weet het niet…

Maar hoe geforceerd de verhoudingen ook leken (daar leer je me leven na een tijd hier), enkele minuten later leek het gesprek te vloeien en wisten we dat we het goed zouden vinden. Meer nog, we vonden veel meer dan we verwachtten.

We stapten in de wagen. En we vertrokken naar het wonder van Aurangabad. Tickets. Toeristenkaartjes. Koopjes bij verkopers die je aanvallen als muggen, en eindelijk binnen.

Ongelooflijk was het. De drukte van de straat en het getoerist ebde helemaal weg. Een tempel zo majestueus, zo verfijnd, zo gedetailleerd en bovendien met de hand uitgehouwen uit de rotsen. We werden helemaal stil. In die tijd worstelden pelgrims zich door de jungle, op zoek naar die tempels die ze kenden uit verhalen. Weken onderweg, met de martelingen van de wildernis als betaling. Vervolgens de poorten binnenkomen en een stad als dit zien… het aangevoeld hebben als de hemel.

Terwijl de ouderen thee dronken in het nabije theehuis, sjeesden we lustig rond door dit meesterwerk. Gecombineerd met de gebruikelijke filosofische gesprekken. Telepathisch communiceren. Over energie zien en aanvoelen. Over communicatie over tijden heen met voorouders en geesten. Over een alles doordringende energie. Over universeel begrip. En het bereiken van een eenheid. Een uur hadden we gewandeld en bewonderd. Een tiental minuten gemediteerd en dan uiteindelijk de tempel achter ons gelaten, de rotsen opgeklommen en een waterval gevonden… Toen begon het pas.

Het voelde ons allebei goed. Hier te zijn bij het water. We lachten en genoten met volle teugen. Het gesprek had nog geen minuut stilgestaan en bleef maar stromen tot ik plots een plastic pet-fles zag liggen. Ik  ergerde me. Waarom gooien mensen dingen in deze prachtige natuur? Ik bukte me, raapte die op en nam me voor die straks weg te gooien. Bunty keek me vragend aan. Ik vertelde hem dat ik – soms – gewoon dingen moet doen. Dat ik er anders nachten van wakker lig. “Vertrouw me gewoon zei ik. Laat me gewoon doen.

We liepen verder richting de tweede grote toeristentrekpleister toen we een nieuwe plastic fles tegenkwamen. Ik bukte me opnieuw en nam die mee. Maar toen veranderde iets. Er ging een energie door ons heen. Een gevoel. En ik leek van richting te willen veranderen. “Nee,” zei ik, “laat ons niet naar die tweede uitgehouwen rotsblok gaan. Laat ons gewoon even kijken. Daar! Laat ons de waterval volgen. Wie weet vinden we daar iets boven aan de top”.

We klommen omhoog en trokken ons aan de rotsblokken op. De zon schroeide heet op onze huid. In het dal zag je horden toeristen met bussen toestromen. Maar hier op de flank. Hier kwam niemand. Hier was het stil. Alleen een kleine kudde heilige koeien leek hier te passeren. We blaasden wat uit aan de rand van een plas helder water. Ik wist niet waarom, maar gaf een van lege flessen aan Bunty, en als insinctief begon ik die te vullen met water. “Doe maar mee“, zei ik onbewust, “we zullen ze boven nodig hebben”. En ook al was ik verbaasd door mijn uitspraak, beiden deden we braafjes wat ons werd ingegeven. “Daarboven is nog een tempel!” fantaseerde ik, “verborgen voor iedereen. Daar moeten we naartoe. Je zal wel zien”

Als kleine kinderen – gelovend in onze sprookjes – klommen we een half uurtje tot bij een vlakke plek op de rotsen. Hier stroomde vers water in een grotere plas over langs de flanken naar beneden. Het was er ruimtelijk en open. Maar verscholen voor iedereen. Aan de zijkant struiken en gras eromheen. Alsof ik wist wat ik deed, zei ik doodleuk “En hier kwamen de monniken wassen. Hier deden ze de was. En ze zongen er ook bij. En ik hoor ook gezangen. Gezang. Mantra’s…” Op het moment dat ik het laatste woord uitsprak wees ik naar een struik. “Daar!” zei ik. “Daar zullen we het begrijpen.”

We openden de struiken en vonden tot onze eigen verrassing een verborgen tempel. Een deuropening gehouwen uit de rotsen, met binnenin een uitgehouwen lingam. Je weet wel – zo’n grote stenen fallus. Verdroogd door het stof en de webben van spinnen. “Daarom brachten we het water!” riep ik uit, “laat ons doen zoals het hoort”. Opgewonden van deze ontdekking, pakten we de flessen en begonnen allebei de lingam met water te besprenkelen. Bunty prevelde een mantra erbij die we na een tijd beiden zaten te zingen.

Opnieuw ging een enorm goed gevoel door ons heen. We keken elkaar aan met pretlichtjes in de ogen alsof we de deur van het volgende level hadden opengemaakt. We giechelden als kleine kinderen. Hoe was het mogelijk dat we op voorhand wisten die flessen water nodig te zullen hebben? Hoe was het mogelijk dat we zomaar de weg – rechtstreeks van beneden naar boven hadden gevonden? Hoe wisten we die ingang te vinden? En hoe komt het dat onze gesprekken deze richting leken te hebben? Welke krachten of welke toevalligheden waren hier aan het werk?

We namen enkele foto’s, bleven ons verbazen door de geweldige atmosfeer die er ging, en besloten terug te keren. We stapten traag uit de tempelgrot tot ik werd teruggetrokken door een energie. Ik keek terug in de grot en zag een gedaante. Een verschijning van een witgrijze gebaarde man in oranje tuniek. . Zijn energie verbond met ons en beiden wisten we heel duidelijk wat het was. Hij wenkte ons en liet ons weten dat hij ons dankbaar was voor het uitvoeren van dit ritueel. De man was een man uit veel vroegere tijden. Die door zijn rituelen de tijdsdimensie had geopend. Wat wij ook blijkbaar hadden gedaan. En zo hadden we elkaar ontmoet. Elkaar begrepen en wel duizenden beelden uitgewisseld. Beide zijden begrepen zo dat in een zeer dichtbije toekomst naar een universeel begrip zou kunnen gegroeid worden. Een waarheid dat door alle tijden heen al waar is geweest. Een waarheid die zich binnenkort zou manifesteren.

Het was magisch. En echt. Het zijn van die verhalen die je uit yogi-boeken haalt en hoopt dat ze bestaan. Het zijn van die verhalen die te mooi lijken te zijn om waar te zijn. Maar daar stond ik dan. Bunty in de ogen kijkend, beiden verwonderd van wat net gebeurde.

En ook wij bedankten de man. Met een warme namaskar-groet, met een vlaag van energie zijn kant op stromend. Hij glimlachte zijn gammele tanden bloot en liet ons weten dat we hadden begrepen. We mochten gaan. De tempel verlaten. En zelfs verder. We wisten allebei dat dit het begin zou zijn van een nieuwe ontdekking, van een nieuwe weg. We wisten dat het begin was van iets dieps. En dat ons nog heel veel moois te wachten staat.

De realiteit leek plots terug in te stromen. We dachten plots aan tijd en voelden de drukte van de straten in onze nek.  We gingen naar beneden. Terug van de berg. Langs de grot. Terug naar de wagen. Daar waar Dr. Barhanpurkar geduldig op ons zat te wachten. Deze reis echter, vervolgde naar een volgende tempel…

[meer foto’s van deze excursie]

Toegevoegd op 15/02/2012

Meer op deze blog:
– The Transforming Reality – A Performance research to synchronicity
– “De trein rijdt, dekoeien loeien” My Indian Times #1
– “Voel je het ook?” Het vorige India-verslag.

Externe links:
– Wikipedia: De Ellora-grotten van Aurangabad
– Celestijnse Belofte – Tiende Inzicht – Geheim van Shambhalla – Twaalfde inzicht

One thought on “Verborgen tempels en onthullende rituelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s