Voel je het ook?

Ik kwam aan in Delhi. Liep blindelings de revolutie binnen. Kom aan in Aurangabad, zie toneelstukken over het beeindigen van corruptie. Acteurs laten Gandhi terug opstaan uit de doden en confronteert het publiek met de werkelijkheid vandaag.

Hij praat over broederlijkheid. Collectiviteit. Menselijkheid. Verantwoordelijkheid. Een golf van ongenoegen gaat door het publiek. Tientallen reclamepanelen van schreeuwigere westerse telefoonmaatschappijen zijn een fel contrast met de tempels en bedelaars die bidden om een stukje brood. Het houdt hier niet op. Elke stap. Elke keuze toont je effect in de straat. De prachtige Maharashtraanse cultuur wordt hier stilaan neergekegeld door het kapitalisme dat op zijn beurt wordt gecounterd en in vraag wordt gesteld door een steeds verder groeiende Islam, honderden zwarte boerka’s tegen een decor van rode en paarse kapitalisme-pamfletten.

De regering roept op tot eenheid. Alle religies overstijgend tot een grote wonderbaarlijke India. ‘Our India’, zoals iedereen het noemt, is voor ieder hun grote trots. Het is hun drijfveer. Hun doel. En ook al weten ze en proberen ze enorm aanwezige corruptie bloot te leggen, ze doen het rustig. Stap voor stap. Een dag tegelijk.

En ook ikzelf wil begrijpen. Wil deel zijn van die grotere Mogelijkheid. Deel zijn van die broederlijkheid die door iedere ader van ieder wezen stroomt. Ik voel de energie wanneer ik gelijkgestemden vind. En samen steken we elkaar aan. En elke dag worden we groter. Ook dat voel ik. Toevallige ontmoeting gebeuren vaker en vaker. Antwoorden komen op dezelfde dag dat ik vragen stelde en hoe meer ik heel eerlijk poog te geven, hoe sneller alles stroomt.

Waar je ook bent, we zijn al verbonden. Terugdraaien kunnen we niet.
Iedere mens, iedere ziel, elke taal vind je al diep in jezelf terug. En elke stap die we maken, of we het nu willen of niet, is er 1 voor het geheel. Hoofdpijn dacht ik te hebben, maar mijn grootmoeder bellen lostte het op. Thuis met koorts deed me leren het rustiger te doen. De chaos op de straat leerde me mediteren.

En hoewel ik per se echt verschil wil maken. Mijn naam inzetten voor wat nog komt. Ik voel dat dat niet hoeft. Ik neem straks mijn pen, ga alleen maar wandelen. Tussen bergen, bomen en slangen. Ik neem het in me op.

Ik zal schrijven. En morgen met de kinderen spelen. Samen maken wat we voelen door onszelf. Laat de wereld maar razen. Ik word rustig als ik gewoon ben en doe wat mijn impulsen geloven. Ik ga zweven als ik droom over wat kan. Alle mogelijkheden. Alle kleuren. Zelfs de geur van tijd houdt dan op.

En dat zetten we dan op de vloer. Met beide voeten op de grond.
En kom je kijken, je zal leven. Blijf je thuis, waarschijnlijk ook.
De creatie ligt in het maken. In het Alles bewegen. Stap voor stap. Ervarend wat er is.

En om met de woorden van Stephane Hessel te eindigen:
Creeer, c’est resister. Resister, c’est creeer.

En ook al lijkt de melkweg zo ver weg, je kan hem proeven op je huid.

Veel succes daar allemaal.
We waren nooit zo dichtbij.

One thought on “Voel je het ook?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s