“Jij ontvangen zijn als koning…”

Ik mag morgen naar de Pawar International School om workshops te geven en een stuk te maken. Dit is de plaats waar ik eerder deze week een koninklijke ontvangst mocht meemaken.  Ook al waren we een half uur te laat, de 200 kinderen stonden keurig in uniform afgelijnd op de speelplaats, te wachten op mijn komst. Van zodra ze mij in het vizier kregen begon een geselecteerd groepje op harmonium, drum en fluit te toon te zetten voor het welkomstlied. Elk kind zong luidkeels mee. Handen op de rug. Scenes die je kent uit Aziatische staatsbanketten of koningen op bezoek in hun kolonie. Ik stond er bij. En keek ernaar. Een mantra en het onze vader in het Engels. Dan het Indische volkslied.  De directeur liep met me langs zijn kinderen. Alsof we de troepen inspecteerden. Een hoge trots was vanuit zijn ogen af te lezen. “Goed”, zei hij, “je mag je keuze maken”. Onaangekondigd mocht ik zomaar uit het niets de kinderen selecteren die ik “voor het toneelstuk” nodig had. Onder de ijzige stilte van 200 blikken. Ik zou hen hen leren praten en wandelen, zei hij. Hoe je een beter burger werd. Ik kreeg het warm en koud tegelijkertijd. Een dergelijke selectie kon ik niet maken. Niet zo. Niet op die manier.

Ik schudde wat uit mijn mouw maakte een cirkel met alle kinderen. Wat energizers om dat alles eens goed los te maken, dacht ik. En emotie spelletjes. En ook al was de groep 200 man groot, met de discipline die ze hier zijn aangeleerd, vergde het geen enkel probleem. De lachjes op hun gezicht kwamen naar buiten en het keurslijf verdween even.  Achteraf kwam een lerares mij bedanken voor deze workshop. Trots vermeldde ze dat ze ook kinderpyschologie bijstudeerde en ze begon te begrijpen dat emoties van kinderen in hun opvoeding belangrijk zijn. Een kind kwam me toegelopen en bedankte me en vroeg meteen of hij mocht meespelen. Ik glimlachte en zei dat ik niet zou kiezen. Niet nu. Niet op die manier.

Morgen mag ik terug naar de school. De eerste workshops van de 4 weken-reeks. En hoewel de communicatie-afstand hier soms wat groot is, ga ik het proberen aanpakken zoals ik het voel. Losmaken, loskomen en spelen. Lachen en genieten. Wanneer dat lukt, improvisatie en van daaruit verder groeien. Ik neem het stap per stap en zie het proces als het resultaat. Hun belevenis als prioriteit en een ervaring meegeven dat ze totaal ongewoon zijn. Ik kijk ernaar uit…!

Maar nu eerst terug op de moto-riksja. 40 Rupies naar de Unief. En een losse sigaret voor 5. Als ik geluk heb vind ik ergens nog cornflakes of brood (want die pikante rijst als ontbijt lukt me echt niet). Dan vroeg slapen. Want de yoga is er om 7 u. Maar die doet me goed. Nooit was ik ’s morgensvroeg zo wakker, zo rustig en zo in mijn lijf. En de mantra die ik leerde, geneest, bevrijdt, brengt me in het volledige nu en maakt mijn hoofdje stil. Als een toverspreuk van mijn guru.

En echt zoals het is.
Tot gauw!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s