Riksja’s, zijde, bommen, wierook en straatkinderen

Het is me wat. Identiteitskaart en bankkaart kwijt op dag 1. Bomaanslag op dag 3. Dat waren de grootste struikelblokken voorlopig. Maar zielig belachelijk dat ik dat erg vond.

Want wanneer ik uit het hotelraam naar buitenkijk, ‘s nachts pasgeboren baby’s in de armen van hun moeder zie liggen bibberen in de regen, dat is pas wat. En wel zoals het is. Kocht voor haar melkpoeder. En wat koekjes voor een ander kind. Thee voor een lijdende bedelende man, en enkele coins voor een schoenpoetser. Toch kan ik dat niet blijven doen. Ik moet vooruit, heb een doel, een richting. Want de wereld – die lijkt nooit te wachten. “Chai thee?”, riep een 10-jarige jongen gisteravond om middernacht. Ik zag hem vanmorgen om 6 uur ook al aan het werk. Maar een glimlach krijg je altijd. Een lieve hand ook. En tijd maken – dat moet je nu eenmaal. Afsnauwen – zoals de rijkere Indiers dat hier doen, daar breekt mijn hart van.

Fascinerend is het. Paleizen van Sihks volgeplaveid met marmer en goud. Mantra’s om de hemel te bereiken, terwijl mensen ‘s nachts slapend tussen kakkerlakken, honden en koeien, hopen dat ze er morgen nog zijn. Wierook maskeert de geur van urine en rottend afval, maar de veelkleurige sari’s van de dames maken deze wegen minder zwaar. De goden en aapjes van de Hindu-tempels die ik gisteren bezocht met Nikhil (ontmoet op de metro), beloofde mij een prachtige reis. En dat is het al.

Morgen check ik uit. Uit mijn paleis tussen de stront. En ga ik richting Agra. De toerist afhangen in de Taj. Afdingen werd een sport. Zoete lassi mijn favoriete drank en de beige gemitrailletteerde soldaten overal een mooi decor. Maar binnen 5 dagen begint het echt. De unief wacht op mijn komst, en ik zal er meegenieten van hun rijke theaterwijsheid.

Maar nu wil ik rustiger worden. De jet-lag en de drukte spelen met mijn gemoed. Maar zoals een Bhutanese boeddhistische leraar me al wist te vertellen: all is your family. Embrace all your parts. Ook al doet het je pijn.

Maar ook dit is mijn persoonlijke [r]evolutie. Ik kan het niet ontlopen. Gisteren gemingled met de World Revolution Group van India. En voor zij die het willen weten: dag, nacht of regen. Ze blijven kamperen. (Ze kunnen ook niet anders).

– NAMASTE

(.pj)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s