De levensvisie van de Kelten

Merlijn,  Morgana la Faye, Koning Arthur en de ridders van de Ronde Tafel: wie heeft er niet van hen gehoord? Het zijn figuren die bij de meesten van ons avontuurlijke en magische associaties oproepen. Hun verhalen gaan over het overwinnen van je persoonlijke grenzen, over de ontembare kracht van je moed en over de innerlijke verscheurdheid en pijn in deze uitdagende strijd. Ze geven handreikingen over het aanschouwen van je angsten, je verdriet,  je vreugde en je hoop. Maar waardoor komt het, dat de verhalen over deze mythische figuren zoveel losmaakt bij zoveel mensen? Waarom worden Kelten immer nog met zoveel positieve zaken geassocieerd? Wat is er zo magisch aan de levensvisie van de Kelten? Een visie die je weer in balans brengt met de cyclische stromingen van je natuur.

Want ergens, diep in onze harten, voelen we allemaal wel, dat er ergens iets wezenlijks mis is in onze moderne maatschappij. We realiseren ons dat een grootse verandering noodzakelijk is om ook onze toekomstdromen te kunnen blijven leven. Maar wat? Want ondanks onze westerse gelijkheid tussen man en vrouw, onze trots op onze vrijheid van meningsuiting en de het hoge democratische peil van onze beschaving blijft iets knagen. Er ontbreekt iets essentieels. En weer horen we die innerlijke vraag:  maar wat? Ik denk, dat we deze  schijnbaar verloren essentie terug kunnen vinden in de traditie van een oud natuurvolk uit het Europa van zo’n 6.000 jaar geleden: de Kelten. Het woord Keltia betekent moedig in de Ierse taal en dat zou wel eens een belangrijke sleutel voor ons kunnen zijn. Moed om onze hedendaagse werkelijkheid onder ogen te zien. Moed ook om op te staan en te gaan staan voor normen en waarden die werkelijk voor ons, als individu, belangrijk zijn. Moed om een leven te leven zoals het voor ons ieder persoonlijk, als authentiek wezen bedoeld is. En moed om werkelijk te kijken naar wat veranderen moet in onze eigen kleine leefwereld. Want verbeter de wereld begin bij jezelf.  Een bekend gezegde dat ook bij de Kelten hoog in het vaandel stond. We kunnen niet de lasten van de hele planeet op onze schouders nemen. Wat we wel kunnen doen is te kijken wat we kunnen verbeteren in onze persoonlijke levenssfeer. In onze familie- en kennissenkring en in de buurt waarin we leven. Ook dit vinden we terug in het cultuurgoed van de Kelten. Want naast moed, stonden zij ook bekend om hun trots en individualiteit. Ze leefden in kleine groepen en waardeerden ieders afzonderlijke talent en persoonlijkheid tot in de kleine details. Eenieder was gelijk, ongeacht de functie binnen het grotere geheel.

De Kelten leefden op afgelegen plaatsen in centraal Europa. Het land was moeilijk toegankelijk door de dichte oerbossen, ondoorlaatbare struikgewassen en gevaarlijke roofdieren. Dit zorgde ervoor dat de leefgemeenschap uitzonderlijk hecht was. Immers, om te overleven waren zij niet alleen volledig op elkaar aangewezen, maar ook totaal afhankelijk van hun verbinding met het land.  Een goede oogst betekende immers genoeg eten, een slechte oogst daarentegen honger in de winter. Net als ieder natuurvolk, kende de stam boeren en veehouders, strijders en priesters.  Het stamhoofd was niet de meest belangrijke figuur in de gemeenschap. Dit was de priester oftewel druïde. Alleen een druïde, waarvan de Merlijn de meest bekende is, was volledig ingewijd in de geheimen van Moeder Natuur. Hij kende de blauwdrukken van het leven en kon daarmee betrouwbare voorspellingen doen over de oogst, mogelijke oorlogen en de stemmingen van de Goden. Als magiër en adviseur was hij daarmee machtiger dan de regent van het land zelf. Want meer dan eens, werden zijn voorspellingen bewaarheid…

Dit rotsvaste geloof in de taal van de natuur boezemde veel ontzag in. Het onderscheidde het Keltische volk van de Saksen en de Romeinse beschaving. De Romeinen vonden de magie van het vrouwelijke aspect ongrijpbaar en daardoor beangstigend. Met hun enorme legers hoopten zij hun macht over het oude Europa uit te breiden door een overrompelende expansiedrift: meer macht voor minder individuen over een steeds groter groeiend Romeins-Europees Rijk. Het grote volk moest daarbij volledig verantwoording afleggen aan de dwingelanden in Rome en deze Romeinse patriarchale levensvisie stond hiermee haaks op dat van de Kelten. De Kelten als volk kenden immers geen centrale macht. Zij hadden daarentegen het respect voor het individu hoog in het vaandel staan. Ieder persoon afzonderlijk was in de gemeenschap van gelijk belang. Een boer was net zo belangrijk als een strijder. Een man volledig gelijkwaardig aan een vrouw. Hiermee komen we bij een eerste belangrijk energetisch aspect dat in onze cultuur grotendeels verloren gegaan is: Een waardering voor polariteit en dualiteit. Een acceptatie dat zowel mannelijke als vrouwelijke energie even noodzakelijk zijn voor de balans van het eeuwige. Een man moet man zijn en een vrouw een vrouw. De Kelten hadden dit volledig begrepen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s