Indi-visible: visible pour les indigos [België als filosofie]

Ik werd – toen ik mijn jeugdige opvoeding genoot in ons Belgenlandje – ingewijd in de geheime kunsten van de humor, zelfrelativering, het zoeken van overbruggingen en het creëren van gemeenschappelijke ideeën. Dat zijn waardevolle culturele erfenissen die ik blijkbaar zomaar voor niets in mijn identiteit meegesjouwd kreeg.

En ik merk het vaak. Ga ik naar het buitenland, ik zie dat die krachten sterk zijn. Net alsof ieder idee dat wordt gecreëerd, altijd eerst resonantieruimte zoekt aan de andere kant. Is dit idee goed voor mij? En voor de ander? Leeft dit idee voor het grotere geheel? Hoeveel medestanders hebben we op weg naar dat ultieme doel? Telkens zijn dat vragen die vanzelf in mijn kop komen opborrelen als ik mijn identiteit durf te erkennen.

En die identiteit is er. België is namelijk – wanneer we even heel erg snel door de geschiedenis gaan, het plaatsje dat praktisch elke Europese overheersing heeft ervaren. De Habsburgers, Oostenrijkers, Nederlanders, Fransen, Spanjaarden, zelfs Duitsers hebben gepoogd de macht de krijgen. We zijn eeuwenlang onder de voet gelopen door alle mogelijke buren tot er plots ergens in de geschiedenis het lumineuze idee (wat een Romaanse invloed van licht betekent) kwam, dat er pas vrede zou zijn als we de buren tot onszelf zouden rekenen. De twee grootste Europese stromingen, de Germanen en de Romanen gingen samen rond de tafel zitten. België was geboren.

Kijk: wat prachtig is – is dat die kleine geboorte tegelijk ook een veel grotere geboorte betekende.

Want wie de grootste stromingen van een continent in zijn eigen land combineert, vertegenwoordigt de meerderheid van de ideeën die in een continent bestaan. Het zou het zoeken zijn naar begrip van elkaar, niet naar het woord, niet naar de letter, maar naar het idee. Sommigen noemen het vinden van een universele taal, anderen het ontrafelen de Babylonische knoop. En dat we dat kunnen, dat weten we. Het zou het erkennen zijn dat de Romanen ervaringen hebben opgedaan in het verleden, het zou het respecteren zijn dat de Germaanse stroom wijsheid bezit. En net om geen fouten uit het verleden opnieuw te maken, gingen we op zoek naar de gecombineerde weg. Wij luisterden naar elkaar. Dus ook naar onszelf.

Vandaag lijkt het erop alsof dit al heel wat mogelijk maakte. We creëerden een draagvlak voor het voortbestaan van iedere kant. Zelfs meer. We realiseerden in minder dan 180 jaar tijd niet alleen een land, maar zelfs een continent. Dat Brussel de rol van Europese hoofdstad kreeg in het kosmische toneel, lijkt dus niet uit de lucht gegrepen.

En dit is waar we nu zijn. Maar dit is geen einde. Integendeel. ”Alles” begint nog maar net. Want van alle akkoorden die Ode An die Freude al rijk is, zijn we – al dan niet op politiek vlak – nog op zoek naar een finale toon. Een nieuw akkoord. Een frequentie. Een idee.

Ik kijk dan ook uit naar die sluitsymfonie van de schepping:
de dag dat de ideeën (dus de betekenis van) “ieder-een” en “tout-le-monde” gecombineerd worden tot een ware realisatie.

L’union fait la force. Eendracht is de kracht.
En dat is een culturele leuze.

Use the force. Combine the ideas.
Ik wens het allen toe.

lees meer op deze blog
[ It is the Nucleus of All Beginning ]
[ Sense de direction: het Tweestromenland van Belgie ]
[ Wat onze kerkvaders en koningen op hun loonstroken zien ]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s