keep it rolling

En toen – op de 8e dag – kocht hij een camper. Een mobilhome. Een bus. Zo een waar je in slapen kunt en rijden tegelijk. Een hippie-wagon. With style.

Alles was in Frankrijk begonnen. Tussen lavendel, pianoconcerto’s en theaterstukken door  werd het idee van een geit geboren. Een eend. Een tweepaardenkrachtje. Het zou een open leren dak hebben, steenblauw of lippenrood. Het zou goedkoop zijn en we zouden er samen Frankrijk mee doorcrossen. Stokbroden, wijn,  en onze haren zouden door de het plafond uitkomen terwijl we samen de jour de gloire zouden kwelen. Maar de lieve foetus – in Frankrijk verwekt in de sfeer van Van Gogh schilderijen en zonnebloemen, was gegroeid, had de grenzen losgelaten en had de zinnen gezet op de wereld.

Ergens onderweg – op een kruising tussen Arles en Malemort-du-Comtat – daar op het plaatsje waar we voor enkele centjes abrikozen en pruimen kochten – daar had ook onze kruising plaatsgevonden. De witte mayonaise had aan je mondhoeken blijven plakken, de kaas was wat zweterig in dit klimaat maar bovenal gonsde het van energietjes die hun weg zelf wel vonden. Ik had dit punt gezien. Weken terug. Nog voor de conceptie. Maar hier waren wij er allebei en beleefden, deelden en ervaarden het geheel.

En jij zei. “Kom – we moeten verder.”

Kloosters. Abijden. Olijvenvelden. Montagnes met roodbruine rotsen. En de paters lieten we links. Hoe verder we gingen hoe hoger we stegen. Het rode werd oranje. Dan  langs geel en groen ging het sneller vibreren. Tot blauw en paars ons het Indigo in loodsten. De twee-eenheid onthulde. De hemel openging. En jij tot jezelf kwam. En ik tot jou. En jij bij mij. En paars speelden de violen. Indi-visible. Zichtbaar voor zielen in lavendel. Onscheidbaar voor zij die zien. Zichtbaar in regenbogen.

Jij stemde mijn snaren en de klank die ik voortbracht kwam dichter bij de jouwe. De smaak die we proefden, was gecomponeerd door alles wat er was. Jij. Zon. Wind. Takjes krakend. Gevoel op huid. Als schroeiend onder bomen. Krekelend sirrend. Bosmier. Zout op huid. Zacht van wijn. En verleidelijker dan meesterwerken. Hijgend kwam je bij. En met slechts een tentzeil tussen ons en de wereld riep je stop, ik wil wel verder. Maar niet hier. Ergens Anders.

Nu ben ik op zoek naar een lastoestel. Om gaten te dichten. Naar verf om het op te lappen. En ook al is de motor jaren oud. Het is degelijk. En als die draait – dan blijft hij draaien. Eens gestart blijft hij voor altijd leven. Jij vindt bordeaux. En ik denk  steenblauw. Jij denkt  aan velours. Ik aan zilverlak. En toilet eruit en douche erin. Of allebei. Misschien valt het wel te combineren. Misschien is dit een begin. En ook al denken wij aan verschillende bestemmingen, de weg ernaartoe zal zich kronkelen en buigen. Onze kronkels zullen wegen maken. En van alle wegen die naar Rome leiden – is de gecombineerde zin de sterkste. De kleuren zijn er. De vegen van de kwasten en gitaren, van de concerto’s onderweg. Beethoven deed ons voelen. Rachmaninov deed ons verwonderen. Misschien doet Chopin ons wel rijden naar onze eerste plek. Niet in stad of land. Maar die plek ergens tussen ons, waar we beiden in wonen.

Ik vul de koelbox met bier en wijn.
Jij checkt de ANWB-status en de reisweg.

Ukraine eerst. Langs Oosterhout en Moorslede.
Het poollicht in de verte. Rij met me mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s