La casa della nave Europa [and the Bridge of Gibraltar]

Het was op een interessante hoogte waar ik genoot van windstilte, weerstandsloosheid
en vooral een oceaan aan mogelijkheden.  Er waren koersen uitgestippeld in richtingen
van purperpaarse geurende lavendel,  broeiend hete zonnestralen met kirvende krekels
die de hele dag en nacht doorgonsden. Onze vuren zullen er vibreren in energieen die met iedere
stap en iedere kus groeien van groen tot blauw. De gele zon zou ons al geleid langs grote
groene velden tot De Mare Nostrum, blauw en zilt.

Geelgroenblauw tot paars en indigo waarin wij zullen leven. Indi-visible.

En onze zinnen zullen zingen. Het water zult gij raken en als uw zelf waar in gij
– stap voor stap – te baden gaat – zal ik je vinden. Opnieuw.

Ik ruik je. Ik spreek je. Ik kus en ik voel je.
En met iedere ademstoot maak ik je baren.

Baren. Als golven door je moedersschoot tot geboorte van je zelf.
Ons ik zal leven. Een ik die wij samen zullen maken. Een mens dat
zónder lijf. En zónder tijd, het leven vinden zal.

La Créature Métamorphique.

De wateren zullen breken en de zee zal open staan voor mannen
van het Meer. En als sirenen zonder wenen, zullen zij altijd weten:

als druppels stenen – en stenen dromen. Dat wat je geeft, zal naar
je komen. En langs iedere weg, en alle tijd, kent gij uw kronen.

Axis Tempus. Axis Universalis. Solaris tuum.

Vive!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s