Neem de tijdsrivier naar boven.

`geestig` zei het spook,
toen het opklom naar
de hemel en zag dat
alles wat geest zag
een web van eigen
bezinksel was.

en toch was er een doel, dacht
hij, en ook een pad, want
dat, dat had hij zelf bepaald.

eerst zo, dan dat, dan kan het
volgende en daarna weer dit.
altijd Vooruit. dat had hij in
Tijd geleerd. en zijn weg was
het bouwen van hoe hij de wereld
droomde.

van hoe het mag.

en toen plots daarboven het
Licht aanging. toen werd het

stil. en Zee bedaarde.

denk als Aarde, wees als Zon
hij zei dat alles beter kon
en zijn mantra opdat het Alles
niet zou sterven, was dat doel:

dat Alles zou ooit leven.

nog een stap. en nog een stap.
en toen hij van zin veranderde,
draaide de hele wereld mee:

Ik nam koffie en druk werd
het op de straten. Ik wou meer en
regens gingen vloeien. en toen ik een
kus gaf en ik die ik vergat, ging dit Lichaam
trillen van geluk. Geluk.

en Zon, die Lichtte ons in,
en bracht Aarde op de hoogte:

`misschien word je nog geboren…`

(en dit Hemellichaam ging trillen
en steeg hoger dan ooit tevoren)

en zijn Weg, die geen doel maar
reden had, werd het maken van
hoe de Wereld zich Droomde.

en dat is echt.

(pj.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s