De tuin in bereik: India is hier.

Het grootste doel van de Indiase filosofie was altijd bewustzijn en praktische technieken voor het ontwikkelen van een dergelijk bewustzijn. De Natyashastra is de belangrijkste verhandeling in de Vedische filosofie over theater esthetiek. In het begin van de tekst vinden we een stuk dat beschrijft hoe theater werd gecreeerd:

de gouden tijd, waarin alle mensen een permanente staat van verlichting ervaarden, volledige gezondheid en vervulling, was tot een einde gekomen. De zilveren tijd was begonnen en mensen werden geteisterd door de eerste symptomen van lijden. De goden, met Indra als hun leider, waren bezorgd en benaderden Brahma, de schepper, om hem te vragen hoe de mensheid opnieuw hun verlichting zouden kunnen terugwinnen, om de gouden tijd te herstellen.

Indra vertelde dat dat kon aan de hand van een vijfde Vedische tekst, een toevoeging aan de vier belangrijkste teksten van Indiase filosofie. (Rig Veda, Sama Veda, Yajur Veda and Atharva Veda) De vijfde tekst  zou vooral genietbaar, vermakend en instruerend zijn, en toegankelijk moeten zijn voor de shudras, de lagere kaste of klasse, omdat zij niet werden toegelaten te lezen of te luisteren naar de andere Veda’s. Brahma luisterde naar Indra’s vraag, verdiepte zichzelf in een meditatie en kwam terug met Natya, drama, waarvan hij Indra en de goden vroeg die te implementeren. Indra verzekerde echter, dat de goden niet goed zouden zijn in deze taak waardoor Brahma de kennis over Natya doorgaf aan de menselijke wijze Bharata, die op zijn beurt zijn 100 zonen erover instrueerde, de 100 eerste acteurs in de geschiedenis van de mensheid. Die kennis, geopenbaard aan Bharata door Brahma, is samengevat in de tekst van de Natyashastra (shastra is een heilige tekst). Elke voorstelling of performance die de regels van acteren die in deze tekst beschreven staat, volgt, voldoet aan:

dienstbaarheid (duty), weelde (artha), net als faam (bekendheid) zal goede adviezen en informatie bevatten (van alle andere vlakken van het menselijk welzijn), zal hulp en richtingen bieden aan mensen van de toekomst, net als in hun acties, zal verrijkt worden met het aanleren van alle schriften (heilige teksten) en zal een overzicht geven van alle kunsten en vakmanschappen. (Ghosh, 3-4)

Verder – in een heel andere tijd en plaats – vinden we in een bespreking van de toneelteksten van Vondel uit ‘de gouden eeuw der Nederlanden’:

“De verwantschap der drama’s van Vondel ligt in de visie op de peripeteia of staatverandering (staat van verlichting). In Lucifer heeft deze een onherroepelijk karakter, in Adam in ballingschap wordt zij verzacht door het perspectief van de verlossing (bevrijding) en in Noah is zij troostrijk door de belofte van redding voor iedere zondaar (de lagere kaste of klasse) de berouw heeft.

Theater is in deze context heeft dus de directe en expliciete functie om de gouden tijd voor de hele mensheid te herstellen, door het restoreren van de staat van perfectie, bevrijding (moksha), verlichting en hogere staten van bewustzijn voor alle mensen op de aarde.

Misschien zijn we dichterbij dan we denken?

[vrij vertaald uit: Daniel Meyer-Dinkgrafe, Theatre and Consciousness, Explanatory Scope and Future Potential, 2005, intellect, Bristol, UK, 2005]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s