vanbinnen door vanbuiten

.van.het.hout.en.de.indiaan`.

Het was zomer. En ook bijna herfst. De groep pioniers die nét op het Nieuwe Land geland waren, maakten zich klaar voor de winter. Bomen werden omgehakt. Hout werd gestapeld. Er werd heel hard gewerkt. Na een week verzamelen, gingen de pioniers even samen zitten en dachten na het bespreken, genoeg te hebben.

Toch sloop de angst plots binnen… Ze kenden het land niet, ze wisten ook niet hoe streng die winter worden zou… Het geroezemoes dat in het pioniersdorpje onstond werd onderbroken door een kleine jongen die zei: `Ga het die Indiaan vragen! Daar! Zo iemand die het hele land kent. Vanbinnen en vanbuiten.` En dat deden ze…

Een team werd geselecteerd. Over de leider van de expeditie gestemd. Een tolk opgeleid. Het clubje ging onder vlaggengezwaai en getrompetter op weg naar… `meneer de Indiaan`.

Hij zat op een rots. Starend voor zich uit te kijken. Bewegingsloos.

“Mijnheer de Indiaan”, vroeg de tolk, “we zouden graag weten of we intussen genoeg hout zouden verzameld hebben. We weten niet goed wat de winter zal brengen.” Terwijl de pionier zijn vraag nog aan het stellen was, glimlacht de Indiaan, kijkt even in hun ogen, glimlacht opnieuw en tuurt in de verte. Mijmerend zegt hij: “De winters zijn hier stréng.”

De pioniers krabden van onzekerheid in het haar en de democratisch uitgekozen leider besliste dat ze maar nog wat hout zouden bijhakken. Zeven dagen lang opnieuw. Élke dag. Acht uur. Houthakken tot hun stapel houtblokken praktisch verdubbeld was. En zo was het ook. Hun stapel werd verdubbeld.

“Zo…” zeiden ze gerust. “Dit moet het doen”.
Trompetgeschal. Vlaggengroet.

Op weg naar de man van de aarde!

“Mijnheer de Indiaan…” vroeg de tolk met zelfzekerheid,  “onze excuses dat we u nog even storen terwijl u hier zit rond te kijken, maar we vroegen ons af of u al eventueel iets méér weet over de komende winter”? Opnieuw kijkt de Indiaan hen doordringend aan, tuurt naar de lucht, kijkt in de verte, kijkt terug in hun ogen en zegt: “De winters zijn hier héél streng!”.

De pioniers sloegen in paniek – probeerden beslissingen te nemen om de koopkracht te vergroten – en begonnen nog méér hout te hakken. Drie weken lang werd er gewerkt. Iédereen werd opgeroepen zijn steentje bij te dragen. Vrouwen. Jongeren vanaf 18. Zelfs mensen op pensioenleeftijd werden vriendelijk verzocht mee te helpen. Acht uur per dag werd er gewerkt. Overuren belastingsvrij gemaakt.

Tevreden en wel – na al dat gewerk – vierden ze een groot feest – met alles erop aan. Podia boven het water, biertenten langs alle kanten. Er werd gedanst, gefeest en gedronken. Tién dagen lang. De eigen demonen – door het geluk – waren zo goed als verdreven. Want er mocht tevreden teruggekeken worden op wat ze allemaal verzet hebben.

Toch was er nog één van die pioniers, een vreemde dromer, die zich even terugtrok. In plaats van mee te feesten en mee te drinken en te zingen, zocht hij die Indiaan terug op… Hij wandelde rustig langs de boom, en ontdekte de wijze man die nog altijd rustig op diezelfde plaats zit.

“En…?”
-vraagt de jonge pionier

“Ze zijn nu allemaal aan het feesten om te vieren hoe goed ze alles verzameld hebben.
Wat denk je dat de winter brengt?”


De Indiaan glimlacht. En laat een héél lange stilte…
Kijkt in de verte en draait zich langzaam om.
Kijkt de jonge pionier berustend aan en fluistert:
“De winters hier… zijn ongelooflijk, echt ongelooflijk streng.”

De jonge pionier slikt.
En enkele demonen van angst omsluierden zijn hart.

Maar de Indiaan glimlacht.

En nét nu, terwijl hij wou vragen ‘waarom?’,
zegt de indiaan in een monotoon gezoem:

“Als ik zie hoeveel jullie voorzien,
dan kán dat ook niet anders.”

– de jongen pionier knikt instemmend –

en ontdekt de Nieuwe Wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s