Dochter van Atlas

De masquerade van de ontmaskering.

Amateurtheater als belangrijke schakel richting Utopia.

De wereld in opbouw. Utopisme als weg.
Samenleven is niet vanzelfsprekend. Dat heeft de geschiedenis aangetoond. Eéncelligen werden planten. Planten werden dieren. Dieren werden mensen. Waaruit mogelijk een wereld ontstaat. Eerst in materie – daarna later in ideeën. Een idee dat niet alleen door mij – maar ook door vele voorgangers in de kunst werd hooggehouden, zodoende onze maatschappij niet alleen in stand te houden, maar haar telkens opnieuw te hertekenen opdat het ontstaan van het leven niet herleid zou worden tot een fenomeen, maar uitgebreid tot een betekenis.

Europa onderweg. Atlantis als bestemming.
De kunst werd in het verleden voor heel wat doeleinden ingezet. Als propaganda om een religieuze visie te verkopen, als ritueel voor samenhorigheid. Maar ook als mogelijke weg doorheen onmenselijkheid of misdaden tegen het leven, als blauwdruk van mogelijke innerlijke pijnen, aangericht door maatschappijen. Het resultaat is vandaag. Een continent als Europa. Landen en volkeren met verschillende culturele achtergronden die als hoogste doel het bereiken van een gemeenschappelijk wereldidee hebben en als doel van de samenleving een canvas in de chaos waarin vrede en geluk een constante zijn. Europa brengt alle culturen van de wereld samen, laat ze hun plaats in de maatschappij ontdekken. En geeft ze ruimte samen tot een vredevol concept of wereldvisie te groeien. Iedereen werkt eraan mee. Natie na natie durft het aan mee de volgende stap te nemen. De evolutie selecteert echtheid boven de vorm. Mensen kiezen voor waarheid.

Stap voor stap uit het verleden.
Christendom. Banken. Islam. Koningshuizen. Media. Boeddhisme. Allen hebben een eigen doelstelling. Allen hun eigen hoop hun eigenheid en hun bestaan te verzekeren. En in het bewuste strijden tegen elkaar op dit continent, ontmaskert de waarheid de leugen, heft het antwoord de vraag op en pleegt bewust kwaad uiteindelijk ideologische zelfmoord. Die vredevolle samenleving wordt op heel wat plaatsen heel dicht benaderd, waardoor men de volgende vragen kan stellen: “Ligt Atlantis net om de hoek? En als je het nog niet ziet, welke weg is nog te gaan?”

Zo beneden.
Kunst werd in het verleden vaak misbruikt. Tot wanneer het licht van de Franse revolutie doorschijnt – waarin gelijkheid en broederschap als basisprincipe gesnapt wordt – kan niet duidelijk worden wat de rol van de arbeidersklasse eigenlijk is. Zo lang een individu vanuit een hiërarchische ingesteldheid kijkt, is dat besef niet mogelijk. Vandaag is het vaak de realiteit dat vrede onder elkaar (gezellig samenzijn) vaker gezocht wordt via druggebruik. (Alcohol, cannabis, etc…) Door het ontmenselijken van zichzelf een rol spelen dat anderen verwachten, is zichzelf onderwerpen aan fascisme. Een hel waaruit kan ontsnapt worden wanneer bewustzijn het wint over gewoonterecht, een exodus voor hen die willen leven.

Meer dan zomaar iets.
Cultuur is spelen. Spelen als proces. Geluk als succespunt. Het samen creëren, onderzoeken, vertellen, uitdrukken en fantaseren over eindproducten, over de grenzen van het denken heen. Het ontmaskert niet alleen bepaalde cirkels, maar ook vooral rollenpatronen en doorbreekt vernietigende illusies. Het maakt ruimte voor nieuwe bouwstenen dat door een samenwerking tussen verschillende individuen en buiten economische, religieuze of nationale systemen om, zodoende menselijkheid op systeemlogica te laten winnen. Zo bevrijden we stap voor stap mensen uit programma’s, zoeken we een nieuwe weg doorheen informatiedoolhoven zonder dominantie een rol te laten spelen. Het wordt een uitwisseling van ideeen, met als doel alle mogelijke filosofieën met elkaar te laten reageren door middel van vragen stellen tot een beter begrip te komen. Mogelijke uitgangen ontdekken en vorm geven en maatschappijen durven bekritiseren.

I take criticism so seriously as to believe that, even in the very midst of a battle in which one is unmistakably on one side against another, there should be criticism, because there must be critical consciousness if there are to be issues, problems, values, even lives to be fought for. – Edward Waide Said دوارد سعيد‎ – The World, the Text, and the Critic, Vinage, London, 1991.

De basis als basis.
“Om een cultuur te beoordelen, kijk naar de allerkleinsten”. Zij vormen de pijlers. Dat koningen en meesters het makkelijk hebben, is vanzelfsprekend. Pas wanneer een maatschappij de allerkleinsten serieus neemt, neemt het zichzelf serieus – want hoe je het ook draait of keert – de gevolgen van die maatschappij werken vooral in op hen. Om de maatschappij en zijn werkingen dus goed de begrijpen, zoek je dus best de wijsheid in die kringen.

Zo boven.
Daarom amateurtheater. Het schouwtoneel van de wereld heeft alle props. Alle decor is gebouwd. De geschiedenis heeft ons de lessen geleerd. Alleen de aanzet en gezond verstand om het juiste verhaal op gang te brengen, ontbreekt.

Met de belofte dat de eersten die deze vrijheid verdienen, zij die ervoor/erdoor leden zijn, kunnen we verder. Hun gezichten vertellen verhalen, hun verhalen vertellen wijsheden die alleen bij hen gevonden kunnen worden. Pas wanneer deze verhalen verteld worden, wanneer ook hún ziel ontlast wordt van de pijn, dan ontstaat door het samen spelen en het samen creëeren niet alleen een opening naar vrede voor hen, maar pas dan sijpelt ook het water van de wortels van de aarde door naar de toppen van de boom. Het vermaakt onze wereld niet alleen, beter nog, het herstelt ze. Het is de Exodus van beneden af naar boven. Het is het einde van de elite. Het begin van de natuurlijke bevruchting van cultuur.

A being so powerful and so full of knowledge as a God who could create the universe, is to our finite minds omnipotent and omniscient, and it revolts our understanding to suppose that his benevolence is not unbounded, for what advantage can there be in the sufferings of millions of the lower animals throughout almost endless time. – Theatre and Consciousness, The Nature of Bio-Evolutionary Complexity in The Arts, Gordon Scott Armstrong, Peter Lang Publishing, Inc. New York, 2003.

Deze ingesteldheid is niet alleen een theorie, het is een ontmaskering an sich, want deze is op elk moment toepasbaar voor iedereen en waarborgt gelijkwaardigheid vanuit iedere hoek. Vanuit elk mens. Naar elk mens. Op wereldschaal. Op nationaal vlak. Tot op basis groepsdenken. Het is de sleutel van ieder mens en de adem van een wereld die wil leven.

Atlantis is bijna af. Het is bijna goed voor iedereen.
Maar de deuren gaan pas open als die open staan.

Ik open die graag mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s