Jessica: installatiekunst

Voor we aan de slag gingen hebben we vanzelfsprekend onze visies op elkaar proberen af te stemmen. Waar visies conflicteerden met zichzelf, met gewetensbezwaren, emoties, en anderen, probeerden we door middel van discussie een weg te vinden naar het uiteindelijke werk. Het was fascinerend om te zien hoe héél wat losse ideëen en visies die via heel andere links tot stand kwamen uiteindelijk toch in het eindprodduct herkend en teruggevonden werden. Aangezien kunst richting kiest, en aangezien kunst net daar kiest waar anderen de keuze niet maken, vond ik het heel belangrijk JUIST te kiezen. Niet zozeer voor het totaal plaatje – l’art pour l’art – maar wel het proces. De stappen die we zetten van begin tot eind – daar waar wegen ingeslagen werden, mocht niet alleen geviseerd worden op het visuele eind, maar veel eerder tot een eindproduct gekozen door de enige juiste weg te bewandelen. Dit is noodzakelijk opdat we ons eigen doodvonnis niet spinnen. Het moeilijkste was het zoeken doorheen de zee van ideëen, ideëen durven verdedigen en durven tegendraads-zijn. Het durven ontmaskeren van energie stealing drama’s (bij mezelf en anderen), het ontmaskeren van waarheid- en realitieitsmanipulatie (bij allen) en het durven geloven dat we allen dezelfde uitkomst willen, en dat daarvoor gevochten werd/word. Het fascineerde mij hoe vaak mensen eerder geneigd zijn voor een beter gepresenteerd idee te kiezen dan voor een idee dat juister is. Ik vond het jammer dat het mooi moeten verpakken van ideeën (coördinaten) vaak belangrijker was dan de juiste koers kiezen. Ik vond het ook pijnlijk te moeten merken dat er dieper liggende vooroordelen soms in de weg zaten van een volledige open communicatie. Daar waar anderen het eens met elkaar waren, probeerde ik net te kijken waar die gemeenschappelijke koers zou kunnen vastraken. Wanneer ik een mogelijke blokkade probeerde te ontmaskeren, werd ik vaak als ‘buitenstaander’ aangeduid omdat ik weigerde voor de grote stroom te kiezen. Deze keuzes maken bij mij soms heftige emoties los – en ik zal er ook alles aan doen om die emoties in stand te houden, zodoende mijn menselijkheid niet te verliezen. Daarom vaag ik u graag: als kwaad worden en ergernissen om standpunten al niet meer mag – halen we dan alle frictie weg die energie opwekt? Als alles met een platisc smile wordt opgevat, hoe blijven we coördinaten dan herkennen? En als afgeweken wordt van de menselijke indrukken en ervaringen – voor wie of wat doen we het dan? Als ik een project maak over een negenjarig meisje dat mishandeld werd tot ze er dood bij neerviel. Mag ik dan zeggen “leuk joh – wat je er van maakt?”

De allermooiste ontdekking voor mezelf was: discussie haalt het open en stemt richtingen af, geen vormen. Het geeft geen zin om over de uitwerking te discussiëren aangezien je dan in fantasie blijft hangen. Het doen van het doen is blijkbaar het enige waar iets in gevonden kan worden.

Concreet: een effect van buiten op binnen werkt pas als het echt is. Zoniet, hebben we allemaal aan bepaald beeld in ons hoofd, dat nooit perfect hetzelfde beeld kan zijn. Daarom werkt fantaseren niet. Werken werkt.

Pas op – ik sta wél achter denken. Héél bewust denken en kiezen over het waarom, het waarnaartoe. En het ervaren en vinden van het hoe.

Ik begrijp dat hoe menselijker het wezen is die de kunst maakt, hoe menselijker de creatie van dat individu zal zijn. Maar daar kan men de vraag stellen of menselijkheid bepaald wordt door het meedraaien in de huidige gevestigde systemen, aangedreven door winstbejag en media, gepoogd in stand gehouden door illusionaire ‘noden’.

Iemand die alleen in een hutje in het bos woont met zijn hond. Of iemand die getrouwd is, vier kinderen heeft en graag parachute springt, of iemand die altijd eeuwig alleen wenst te blijven is niet meer of minder een individu. Elk hebben recht op tot een expressie te komen. Door tegenstellingen met elkaar in conflict te laten gaan, worden Hierdoor is het mogelijke alle kanten van de maatschappij in vraag te stellen.

Heel concreet: mocht Jessica zélf – incognito – aan dit project hebben meegwerkt. Misschien was zij het die net het meeste tegenwind zou gekregen hebben om háár ideëen. Denk daar maar eens over na.

Als we zien hoe kunst de wereld gevormd heeft, (Kijk naar alle religies en maatschappijen) en als we zien dat religie pas sinds de tweede wereldoorlog zijn sterke invloed verloor, durf ik mij zeer ernstige vragen stellen over waar de kunstenaars denken waar ze mee bezig zijn. Als kunst – zoals het is – een zo machtig medium is om richtingen te geven – dan vraag ik me sterk af waar en hoe en vooral op welke manier we de juiste koers blijven varen.

Dat slechts en alleen slechts we het overléven van onze soort en onze planeet als ultieme doel nemen – we een toekomst kúnnen tegemoet gaan. Dat het verleden vooral niét vergeten mag worden.  En dat reden tot gejuich nog veel te vroeg is. Slechts 1/20 van de mensheid ervaart dit punt. 19/20 trekt aan het andere touw. Ik hoop de juiste kant te kiezen. Telkens opnieuw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s