uit de takken valt een bij

Zei zij.

Doe maar. Gewoon. Doe maar.

Angels blijven niet hangen.
Ze stegen op van eigenleed.

Want hoe je maken zou en wat
je zinnen zouden maken was
dat van hogere allures. Dat.

Haal er honing bij. Haal de stekel
uit het zijn. Smeer hen in. Met speeksel.
Ver-liefde. Onachtbaar gedistancieerd.

Zonder lijden was geen leven. Geen lijden
zonder zijn. Plots bekeerde hij zich tot aap.

En hij werd mens. Dat dééd denken. Om
wat oom – ohm – en alfa – en de boom en
allen die daarbij nog zoeken en allen die er
uit gaan floepen dat wij – niet zij. Maar wij.
Jij en ik.

En over Nacht. Is Dag dag. Is lef. Is
zeker. Is tijd. Tijd!

Is bijna. Bijna. Nabij.
Na de Bij.

Naderbij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s