Vijf voor twaalf

Naakt als Nu.
Si Nu comme Maintenant
Zo handhaaf ik mijn zélf.

Kleuren door me heen.
Pijnen om me heen. Ik. Jij.
Wij.

Naakt als ik ben ontkleed ik mijn ziel.
En zie dat het zielen over is. Door Nu.
Door Naakt. Door ieder die door me kijkt.

Mijn pijn was mijn zon. Die schreeuwde
om schijnen. Om dat wat er is te tonen,
aan Hij. Aan Hij. Aan hij. Aan zij…

En schreeuwen houdt op als hij ook met mij
durft te schijnen voor vrede, durft te schijnen dóór
regen. Want boven die wolken – daar schijnt altijd
– mijn zon.

Naakt. Als Nu. Met óngehoorde liefde.
Doorboor ik je wolken. Doorboor ik je tijd.
Jij voelt wie je bent. Je streelt mijn gezicht.
Je kijkt in de ogen van een wereldgedicht.

Dit is tekst. Voor Nu. Om mijn handhaven.
Naakt als waarheid wordt dit leven.

Pieter-Jan Hollevoet | Utrecht | Huize Blois | 13 januari 2009 | 23:55

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s