La mort intérieure

Ik ben gemaakt uit wachten.

En toen ik slapen ging,lachte je me toe.
“Pijn is fijn”, zei je. Je tikte voort.
Ik wachtte.

Maar toen Noah de dieren verzamelde,
was de zondvloed al aan de gang.

Mijn wolkje. Mijn damp. Mijn regen.
Het stroomde en verdronk de wereld.

Van iédere soort twee, zei Hij.
En ook wij werden gered.

Ik lag naakt onder de deken, dacht je.
En zo was het ook, zelfs mét mijn kleren.

Mijn héle leven, in één seconde.
Je tikte tergend.
Ik wachtte op de tijd.
Ik wachtte op mijn geboorte,
maar stierf een innerlijke dood.

Ik ben niets dan mijn eigen schaduw,
bang voor het licht dat ik ken.

Je gaf mij wodka, met blokjes ijs.

Je wachtte niet,
je tikte voort.

Ik wachtte op gisteren,
alsof morgen niet zou komen.

“Pijn is fijn met een P!” riep ik.
Maar je hoorde het niet. Je tikte maar verder.

“Dit is mijn vrijheid! Dit is míjn kooi!”
“Míjn pleidooi om ééuwig te zijn wie ik nooit zou worden…”

Je lachte.
Ik wachtte.

Dit alles begon vanavond,
en eindigt een duizend jaar geleden.

En de koekoek,
gemaakt uit wachten,
veranderde wéér van nest.

Pieter-Jan Hollevoet | Gent | Palinghuizen | 2 februari 2005 | 22:57

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s